پلیس اینترپل چیست


منبع: دفتر حقوقی متین
منتشر شده در تاریخ ۹ دی ۱۳۹۳

در لغت به معنای درخواست بازگرداندن، بازدهی و باز پس فرستادن آمده است. اصطلاح حقوقی نیز به معنای واژه آن نزدیک و عبارت است از اقدام متقابلی که بر اساس آن دولت ها افرادی را که به علت ارتکاب جرم تحت تعقیب مقامات قضایی دولتی قرار گرفته یا محکوم شده اند و به قلمرو دولت دیگر فرار کرده اند- موافق قواعد و شرایط خاصی- به یکدیگر مسترد می دارند. واژه در فارس ی به معنی بازپس فرستادن و معادل کلمه Extradition  در انگلیسی و فرانسه است. این یک واژه صرف حقوقی است و دنباله ندارد. یعنی تنها به کار می رود. منظور از »Extradition« در ارتباط با یک دولت این است که شخصی را در اجرای یک معاهده، کنوانسیون یا قوانین داخلی خود به دولت دیگر تحویل دهند.

در متون حقوقی عموماً از دو کلمه »Extradition« و »Surrender« در بحث باز پس فرستادن و انتقال اش خاص مورد درخواست استفاده می شود که بعضاً این دو واژه به جای یکدیگر استعمال شده و آن به دلیل شباهت در معنا است. در اصطلاح حقوقی، استرداد از مفهوم لغوی خود دور نبوده و عبارت است از اقداماتی که بر اثر آن، دولت ها متقابلاً افرادی را که به علت ارتکاب جرم، تحت تعقیب مقامات قضایی دولتی قرار گرفته و یا محکوم شده اند و به قلمرو دولت دیگر فرار کرده اند، طبق شرایط خاصی به یکدیگر مسترد می دارند. دولتی که استرداد را تقاضا می کند دولت متقاضی و دولتی که از او تقاضای استرداد می شود دولت متقاضی عنه نامیده می شود.
دکتر مرتضی محسنی در تعریف استرداد می گوید: استرداد عبارت است از پس گرفتن متهم یا مجرم از کشوری که این متهم یا مجرم پس از ارتکاب جرم در آن کشور سکونت نموده یا پناه برده است. دولتی که تقاضای استرداد می کند دولت تقاضا کننده و دولتی که متهم در آن سکونت دارد و از آن تقاضای استرداد شده است دولت متقاضی یا دولت مسترد کننده نامیده می شود.
در تعریف استرداد می توان گفت که: استرداد عبارت است از تسلیم یک متهم یا یک محکوم کیفری به کشوری که جرم در قلمرو آن، ارتکاب یافته و صالح به محاکمه و مجازات وی می باشد.
استرداد را به طور خالصه این گونه هم می توان تعریف کرد: استرداد عبارت است از بازگرداندن مجرم به کشوری که جرم را در آن مرتکب شده است.

استرداد
نخستین مرحله استرداد، مرحله قراردادی است. دو دولت برحسب مصالح خویش قراردادی می بندند که مجرمان پناهنده را به یکدیگر بسپارند. این سنت ناظر به متهمان سیاسی بوده که از پایان قرن ۱۷ دامنه خود را به جرائم عمومی گستراند. حتی در آن زمان نیز استرداد، ناشی از عقد قرارداد میان دولت هاست. معاهدات استرداد به قراردادهایی اطلاق می شود که بین دو یا چند دولت منعقد گردیده و در آن، شرایط استرداد، تسلیم و انواع جرائمی که آن قابل استرداد هستند و جزئیات و نکات مربوط به آن ذکر شده است. در معاهده پیش نهادی سازمان ملل متحد به کشورها در زمینه استرداد مجرمان که در ۱۴دسامبر ۱۹۹۰ به تصویب مجمع عمومی رسید نیز تصریح شده است: هر یک از طرف ها تعهد می کنند که بنا به درخواست و مطابق مقررات معاهده حاضر هر شخص را که در قلمرو دولت درخواست کننده برای تعقیب برای یک جرم قابل استرداد یا برای اجرای محکومیت در رابطه با آن جرم مورد درخواست است، تحویل دهند
در ماده یک قانون استرداد مجرمین مصوب سال ۱۳۳۹ نیز پیش بینی شده است: »در مواردی که بین دولت ایران و دول خارجه قرارداد استرداد منعقد شده، استرداد طبق شرایط مذکور در قرارداد به عمل خواهد آمد…«.
خوشبختانه در سالیان اخیر اقدام های مناسبی در زمینه انعقاد قراردادهای استرداد مجرمین و معاضدت قضایی با کشورها صورت گرفته که اهم آنها عبارت است از قرارداد با کشورهای افریقای جنوبی، اوکراین، قرقیزستان، قزاقستان، ترکمنستان، ارمنستان، کویت، الجزایر، سوریه، ازبکستان، روسیه، جمهوری آذربایجان و… که به امضاء و تصویب رسیده و انعقاد قرارداد با تعدادی دیگر از کشورها در حال انجام اقدامات اجرایی است.

مصادیق جرائم غیرقابل استرداد
اصل بر قابل استرداد بودن همه جرائم است، اما مواردی را می توان نام برد که در آن مجرمین به دولت متقاضی مسترد نمی شوند که در ذیل به این گونه موارد اشاره می شود.

اصل عدم استرداد
یکی از قواعدی که در عرف و رویه های جاری استرداد پذیرفته شده، حق امتناع دولت مورد تقاضا از استرداد تبعه خودش است. در این باره ماده ۳ قانون در مورد استرداد مجرمان ایران غیر ایرانی (۱۳۳۹) مقرر می دارد: »دولت ایران می تواند بنا به درخواست دول خارجه، افراد را که در قلمرو دولت ایران اقامت دارند…. به دولت تقاضا کننده تسلیم نماید«.

اصل عدم استرداد در جرائم سیاسی
هم اکنون در کلیه قراردادهای استرداد که بین کشورهای مختلف منعقد می شود یا همچنین در قوانین استرداد که از تصویب می گذرد، جرائم سیاسی از شمول مقررات استرداد مستنثنی شده است. قانون استرداد مجرمان ایران مصوب اصل غیرقابل استرداد بودن جرم سیاسی را لحاظ کرده است. بند ۲ ماده ۸ این قانون بیان میدارد: هرگاه جرم ارتکابی از جرایم سیاسی بوده یا از اوضاع و احوال قضیه معلوم نشود که استرداد به منظورهای سیاسی به عمل آمده است.

اصل عدم استرداد در جرایم نظامی
عدم استرداد مجرمین نظامی از لحاظ بین المللی یک اصل پذیرفته شده است. این اصل در قوانین داخلی بیشتر کشورها و در اغلب قراردادهای استرداد مجرمین نیز گنجانده شده است. در یک تعریف عام، جرایم نظامی عبارت است از: قصور نظامیان در حفظ انضباط و تخلف از وظایف ارتش که به مناسبت شغل به آن ها محول شده است.

اصل عدم استرداد در جرائم مشمول عفو و مرور زمان
مرور زمان عبارت است از گذش تن مدتی که به موجب قانون، پس از انقضای آن مدت، تعقیب جرم یا اجرای حکم قطعی کیفری موقوف می شود. مرور زمان بر دو نوع است:

  1. مرور زمان تعقیب
  2. مرور زمان اجرای حکم
    قانون استرداد مجرمان ایران در مورد مرور زمان بیان می کند: هرگاه طبق قانون دولت ایران یا قانون دولت تقاضا کننده، تعقیب و مجازات مشمول مرور زمان شده و… استرداد انجام پذیر نخواهد بود.اصل مجرمیت مضاعف یا اتهام متقابل
    یکی از شرایط معمول در قبول استرداد این است که عمل فرد مورد تقاضا باید علاوه بر این که براساس قوانین دولت متقاضی، جرم محسوب شود، طبق قوانین دولت طرف تقاضا نیز جرم محسوب شود .
    ماده ۴ قانون استرداد مجرمین مصوب سال ۱۳۳۹ مقرر می دارد: در تمام موارد مذکور در این ماده استرداد وقتی مورد قبول دولت ایران واقع می شود که عمل ارتکابی، طبق قوانین ایران نیز مستلزم مجازات های یا جنحه ای باشد.

    روش های شکلی استرداد
    روش های شکلی استرداد را با توجه به نظام های مختلف حقوقی می توان به سه دسته تقسیم بندی کرد:

    ۱٫سیستم اداری سیاسی

  3. سیستم قضایی
  4. سیستم نیمه قضایی و نیمه اداری

روش اداری سیاسی:
اقدام با این روش بسیار ساده است. رسیدگی به تقاضا و تشخیص این که شرایط پیش بینی شده مورد رعایت قرار گرفته است یا نه با مقامات اجرایی دولتی است. در حقیقت رسیدگی به شرایط استرداد و احراز وجود آنها یکی از وظایف اجرایی دولت به شمار می آید. در این روش استرداد بدون هیچ گونه تشریفات قضایی به وسیله قوه مجریه انجام می شود به همین جهت مزیت آن را می توان سرعت اجرای استرداد دانست، لیکن از لحاظ احترام به حقوق بشر و آزادی های متهم و حقوق دفاعی، روش مناسبی به نظر نمی رسد.

روش قضایی:
برحسب این روش، بررسی تقاضاهای استرداد و تشخیص وجود یا عدم وجود شرایط لازم با مقامات قضایی است. در این روش به شخص مورد تقاضا اجازه و امکان داده می شود که با تدارک دلایل و مدارک لازم ازخود دفاع و اگر شرایط استرداد وجود نداشته باشد، آن را اعلام کند، حتی متهم برای دفاع از خود می تواند وکیل انتخاب کرده و آزادی مشاوره با وکیل را داشته باشد. بدیهی است که طرز رسیدگی در سیستم قضایی بیشتر با اصول آزادی وفق می دهد، لیکن باید دانست روش مذکور دارای معایبی نیز هست، که طولانی شدن اجرای استرداد به دلیل طی کردن کامل مراحل دادرسی در محاکم کشور متقاضی عنه از جمله معایب این روش است.

روش نیمه قضایی و نیمه اداری
امروزه اکثر کشورهای جهان از این سیستم در استرداد استفاده می کنند. سیستم مختلط با هدف حفظ و جمع مزایای هر دو سیستم و حذف معایب آن امروزه به عنوان یک سیستم کارآمد در اکثریت کشورها مورد استفاده قرار می گیرد. در فرآیند پدیده استرداد هم باید اعمال اداری و مالحظات سیاسی و هم برای تضمین آزادی ها و حقوق متهم، تشریفات قضایی در نظر گرفته شود.
البته بایستی بدین نکته اشاره شود که در برخی سیستم ها، جنبه قضایی در استرداد بیشتر مورد توجه قرار گرفته و در برخی از سیستم ها جنبه اداری و سیاسی بیش تر مورد نظر است و آرای قضایی برای استرداد یا عدم استرداد جنبه مشورتی برای دولت دارد. به نظر می رسد روش معمول در ایران نیز روش مختلط است، در این روش مقدمات و عمل بازگرداندن اداری و اجرایی است، یعنی به واسطه دخالت وزارت امور خارجه و پلیس است که مقدمات و استرداد انجام خواهد شد، ولی تصمیم گیری راجع به بررسی وجود شرایط استرداد با قوه قضائیه است و باید رسیدگی کند که آیا شرایط استرداد وجود دارد یا نه؟

ب- اینترپل

سازمان بین المللی پلیس جنایی (اینترپل)

با به واقعیت پیوستن انگاره دهکده جهانی، رفتارهای مجرمانه نیز ویژگی فراملی یافته و از چارچوب تنگ مرزها می گذرد. سابقه فرار برخی مجرمان از کشور محل وقوع جرم به کشوری دیگر برای گریز از مجازات و انتقام یا عدم پرداخت خسارت به زیان دیده، به درازای تاریخ است و بشر از گذشته های دور شاهد چنین وقایع ناخوشایندی بوده است. یکی از مشکلات موجود و مخل نظم و امنیت جوامع بشری، وجود افراد تبهکار در جوامع است که پس از ارتکاب جرم در یک کشور، به کشور دیگری فرار می کنند. شاید به همین منظور بود که برای احقاق حق و اجرای عدالت و تش فی خاطر بازماندگان و زیان دیدگان از جرم و با احساس چنین ضرورتی، سازمان بین المللی پلیس جنایی به وجود آمد.

در سال ۱۹۱۴ میلادی به دعوت آلبرت اول پادشاه موناکو، نخستین کنگره بررسی مسائل پلیس ی با شرکت ۱۸۸ نفر از افسران عالی رتبه پلیس و حقوقدانان ۲۴ کشور جهان در کشور مذکور تشکیل شد، در سپتامبر سال ۱۹۲۳ دومین کنگره بین المللی پلیس جنایی در شهر وین اتریش به مدت پنج روز برگزار شد. و در آن کنگره رؤسای پلیس کشورهای مختلف؛ از جمله کشورهای اتریش، بلژیک، مصر، آلمان، فرانسه، یونان، مجارستان، ایتالیا، هلند، لهستان، رومانی، سوئد، سوئیس، آمریکا و یوگسلاوی شرکت داشتند .
در جریان برگزاری این کنگره، کمیسیون بین المللی پلیس جنایی  I.C.P.C تأسیس شد و اساسنامه آن نوشته و مقر مرکزی آن در شهر وین مستقر شد.
در سال ۱۹۵۶ اسم سازمان از کمیسیون بین المللی پلیس جنایی به سازمان بین المللی پلیس جنایی I.C.P.O  تغییر یافت و اساس نامه آن مورد تجدیدنظر قرار گرفت و در سال ۱۹۸۹ ساختمان دبیرخانه کل به لیون فرانسه منتقل شد.
باید توجه داشت که این سازمان تابع هیچیک از سازمان های بین المللی دیگر همانند سازمان ملل متحد نیست و شخصیت حقوقی مستقلی دارد و چون بر اثر توافق یا قرارداد و تعهد دولت ها به وجود نیامده، از نظر حقوقی یک سازمان بین الدولی تلقی نمی شود. بلکه، چون توسط مسئولین پلیس کشورها تشکیل شده و به صورت جهانی درآمده، از نظر حقوقی یک سازمان بین المللی است و این امر عامل مؤثری برای بی طرفی و استقلال عمل این سازمان به شمار می آید.

عنوان کامل سازمان اینترپل به قرار ذیل است:
سازمان بین المللی پلیس جنایی
INTERNATIONAL CRIMINAL POLICE ORGANIZATION

اهداف:
طبق ماده ۲ اساسنامه، اهداف سازمان به شرح زیر است.

  1. تأمین و توسعه حداکثر امکانِ همکاری متقابل بین ادارات پلیس جنایی کشورهای عضو، با توجه به روح اعلامیه جهانی حقوق بشر و در چارچوب محدودیت ها و قوانین و مقررات کشورهای یاد شده.
  2. تأسیس و توسعه کلیه مؤسساتی که جهت پیشگیری از وقوع جرائم عمومی ضرورت دارد.
    به موجب ماده ۳ اساسنامه، سازمان اینترپل و کشورهای عضو در چارچوب همکاری های پلیسی متقابل، ازهرگونه مداخله در اموری که ماهیت سیاسی، نظامی، مذهبی و نژادی داشته باشد، منع شده اند.ارکان سازمان بین المللی پلیس جنایی
    ارکان سازمان بین المللی پلیس جنایی عبارت است از: مجمع عمومی، کمیته اجرایی، دبیرخانه کل، دفاتر اینترپل کشورهای عضو و مشاوران.
    مجمع عمومی، عالی ترین مرجع تصمیم گیری سازمان اینترپل است که معمولا سالی یک بار با شرکت نمایندگان کشورهای عضو که از مقامات عالی رتبه پلیس و کارشناسان ذی ربط کشور متبوعه خود هستند، در یکی از کشورهای عضو یا دبیرخانه کل تشکیل جلسه می دهد. کمیته اجرایی متشکل از ریاست کمیته سازمان و سه معاون و ۹ نماینده است که باید از کشورهای مختلف بوده و توسط مجمع عمومی انتخاب شوند. این کمیته مراقبت می کند که تصمیمات مجمع عمومی اجرا شود. دستور جلسه مجمع عمومی را تهیه، برنامه فعالیت ها را تصویب و بودجه را قبل از تسلیم به مجمع عمومی پیش نویس می کند. دبیرخانه کل یک نهاد اداری و فنی دایمی است که سازمان اینترپل از طریق آن عمل می کند. دبیرخانه تصمیمات متخذه در مجمع عمومی و کمیته اجرایی را به مرحله اجرا می گذارد و مبارزه علیه جرائم بین المللی را هماهنگ می کند، اطلاعات مربوط به جرائم و جنایتکاران رامتمرکز و ارتباط را با مقامات ملی و بین المللی حفظ می نماید.
    در هر کشور عضو، یک دپارتمان پلیس وجود دارد که تحت عنوان دفتر مرکزی ملی اینترپل خدمت می کند و برای همکاری بین المللی محوریت دارد. در اغلب موارد اداره ای که به عنوان دفتر مرکزی ملی انتخاب می شود، یک اداره عالی رتبه است و اختیارات و قدرت وسیعی را دارد.
    مشاوران سازمان کارشناسان عالی مقام هستند که شهرت جهانی دارند و از طرف کمیته اجرایی برای مدت سه سال منصوب می شوند تا به اینترپل در مسائل فنی و علمی کمک کنند.

    زبان رسمی اینترپل
    زبان های رسمی مورد استفاده در سازمان اینترپل عبارت است از: انگلیسی، فرانسه، اسپانیولی و عربی که در مکاتبات و نیز اجلاس ها و سایر ارتباطات سازمان مورد استفاده قرار می گیرد.

    بودجه سازمان اینترپل
    بودجه سازمان اینترپل از طریق دریافت حق عضویت از کشورهای عضو و نیز قبول هدایا و کمک دولت ها و سایر سازمان های بین المللی و غیره تأمین می شود. بدیهی است حق عضویت تمامی کشورها با هم یکسان و برابر نیست و به عوامل مختلفی از قبیل درآمد سرانه، قدرت پرداخت و میزان بهره ای که از این س ازمان می برند بستگی دارد. عدم پرداخت به موقع حق عضویت موجب محرومیت از برخی امتیازات سازمان همانند حق رأی در مجمع عمومی و امثال آن می شود.

    تعداد اعضاء سازمان
    سازمان اینترپل هم اکنون  دارای ۱۸۶ عضو مستقل است.

    اهم مأموریت های سازمان اینترپل
    سازمان اینترپل عمده ترین مأموریت خود را در سه محور خالصه کرده است :

    شبکه ارتباط جهانی پلیس :
    اینترپل به واسطه استفاده از یک شبکه ارتباطی بین المللی به نام ۷/۲۴-I، پلیس کشورها را به هم مرتبط و اعضا را به تبعیت از یک قاعده کلی ملزم و از این طریق اطلاعات مهمی را درخصوص مجرمان مبادله می کند. در حال حاضر با استفاده از این سامانه ارتباطی، کشورهای عضو به صورت روزانه با همدیگر در ارتباط هستند.

    تهیه بانک اطلاعاتی جنایی و خدمات پژوهشی
    این بخش یعنی بانک اطلاعات جنایی درصدد فراهم کردن زمینه دسترس ی پلیس تمامی کشورهای عضو به آخرین اطلاعات مربوط به مجرمان و مبارزه با جرائم است که اطلاعاتی از قبیل نام و آثار انگشتان مجرمان و نحوه دسترسی به آنان و اموال مسروقه مانند گذرنامه و وسایل نقلیه و اطلاعات فنی را در اختیار اعضا قرار می دهد.

    خدمات پلیس اجرایی
    اینترپل با پشتیبانی آموزشی و اجرایی از اعضا، این امکان را فراهم می کند تا در صورت لزوم در زمینه جرم های اولویت دار مانند مجرمان فراری، امنیت عمومی، تروریست ، موادمخدر، جرائم سازمان یافته، قاچاق انسان، جرائم اقتصادی و جرائم پیشرفته مرتبط با فناوری روز، آموزش الزم و خدمات مربوط را دریافت کنند.

    بخشنامه های بین المللی در مورد اشیاء و اموال فرهنگی مسروقه
    این بخشنامه ها عتیقه جات، میراث فرهنگی کشورها، تابلوهای با ارزش نقاش ی و… مسروقه صادر و به درخواست کشورهای عضو توسط دبیرخانه مرکزی انتشار می یابد.

    اینترپل تهران (اداره کل ناجا)
    ایران جزو قدیمی ترین اعضای سازمان بین المللی پلیس جنایی به شمار می آید. قبل از ادغام نیروهای انتظامی دفتر ارتباط اینترپل ایران یکی از دوایر اداره کل تشخیص هویت شهربانی کل کشور محسوب می شد و وظیفه آن ارتباط و همکاری با مراکز پلیسی بین المللی جنایی کشورها و دبیرخانه کل اینترپل و واحدهای مختلف پلیس ایران و سایر دستگاه ها بود.
    همچنین امور مربوط به دستگیری و تعقیب تبهکاران بین المللی را به عهده داشت و با ارتباط دائمی و مستمری که با مراکز اینترپل در دیگر کشورهای عضو داشت، نسبت به تعقیب و استرداد مجرمین بین المللی اقدام سریع به عمل می آورد.
    بنابر دعوت نماینده ایران در سازمان بین المللی پلیس جنایی، سی و هفتمین اجلاس آن سازمان در سال ۱۹۶۸با حضور نمایندگان پلیس ۱۰۳ کشور جهان در تهران برگزار شد.
    اینترپل تهران بعد از ادغام نیروهای انتظامی و تشکیل نیروی انتظامی واحد با توجه به اهمیت وظایف محوله به صورت یک اداره کل تحت تابعیت معاونت تحقیقات و کشف جرائم وقت ناجا سازماندهی شد. از مردادماه سال ۱۳۷۷ نیز با صلاحدید مسئولان ناجا ساختار سازماندهی اداره کل گسترش یافته و به صورت یک اداره کل مستقل با پنج اداره تخصصی انجام وظایف محوله را عهده دار شد. بی شک گسترش ساختار سازمانی اینترپل تهران در سالیان اخیر نشان دهنده اهمیت نقش اینترپل در مبارزه علیه جرائم و توجه مسئولان به این امر مهم است.

    اهم مأموریت های اداره کل پلیس بین الملل ناجا

  • انجام اقدامات لازم در زمینه شناسایی، دستگیری و استرداد مجرمین متواری به خارج از کشور و انجام اقدامات لازم مشابه در زمینه درخواست های واصله از اینترپل سایر کشورها.
  • پیگیری جرائم ایرانیان در خارج از کشور.
  • انعکاس جرائم اتباع بیگانه در ج.ا.ایران به اینترپل کشور متبوع آنها.
  • تبادل اطلاعات پلیسی با دبیرخانه مرکزی سازمان اینترپل و اینترپل کشورها در زمینه:
    الف– مبارزه با جرائم بین المللی – سرقت و قاچاق.
    ب– گمشدگان.
    ج- اقدامات، تجربیات و دیدگاه های ناجا.
    د- نیروی انسانی و آموزش.
    ه – ابزار و تجهیزات.
    و- فناوری پیشرفته.
    ز– تکنیک.
    ح – مهندسی و تأسیسات.
    ط– آمار، اطالاعات و بولتنهای تخصصی.
    ی– سایر موارد ضروری.
  • همکاری با اینترپل کشورها درخصوص مبارزه با جرائم بین المللی
  • صدور گواهی عدم سوءپیشینه به زبان انگلیسی برای ایرانیان مقیم خارج از کشور.
  • اقدام درخصوص ردیابی و شناسایی گمشدگان ایرانی در خارج از کشور و اتباع خارجی گمشده در داخل ج.ا.ایران.
  • اعلام مشخصات آثار فرهنگی و هنری مسروقه به سایر کشورها و اقدام در جهت ردیابی و کشف آثار هنری مسروقه اعالمی از طرف سایر کشورهای عضو اینترپل در ج.ا.ایران.
  • ایجاد هماهنگی های الزام برای شرکت نمایندگان ناجا در کنفرانس ها و سمینارهای بین المللی.
  • انجام تحقیقات و پژوهش های بین المللی و تجزیه و تحلیل جرائم در سطح دنیا.
  • پیگیری جرایمی که در چند کشور به وقوع پیوسته وبه نحوی بامنافع یا اتباع ج.ا.ایران مرتبط باشد.
  • برگزاری نشست های تخصصی بین المللی ومنطقه ای در راستای وظایف ومأموریت های نیروی انتظامی در ج.ا.ایران.
  • ارائه مشاوره پلیسی در امور بین الملل به عموم.نقش اینترپل تهران در استرداد مجرمین
    همان گونه که در بحث مأموریت ها و وظایف اداره کل پلیس بین الملل اعلام شد، یکی از مهم ترین وظایف این اداره کل انجام اقدامات لازم در زمینه شناسایی، دستگیری و استرداد مجرمین متواری به خارج از کشور و انجام اقدامات لازم مشابه در زمینه درخواست های واصله از اینترپل سایر کشورها است. با عنایت به این که جرائم ارتکابی توسط مجرمین متواری به خارج از کشور جرائمی مهم نظیر قتل، کلاهبرداری کلان، اختلاس، جعل اسناد دولتی و… است، بدیهی است استرداد این گونه مجرمین ضمن استیفای حقوق مالباختگان و زیان دیدگان و ناامن کردن سراسر دنیا برای مجرمین حرفه ای و بین المللی، آثار و تبعات مثبت و سازنده ای در ایجاد امنیت در داخل کشور خواهد داشت.
    دفاتر اینترپل کشورها بازوی اجرائی مقامات قضایی در امر استرداد هستند. در کشور ما نیز این وظیفه به عهده اداره کل پلیس بین الملل است که در راستای وظایف محوله، اقدام های ازم را درخصوص احکام صادره توسط مراجع قضایی در زمینه دستگیری و استرداد مجرمینی که پس از ارتکاب جرم به خارج از کشور گریخته اند و یا بالعکس به عمل می آورد.

36/100 امتیاز، از 4 رای
 
به نظر شما این مطلب جالب، مفید یا آموزنده بود؟

نظر خود را با ما در میان بگذارید